یک پوشش سطحی، حصیری از الیاف شیشه بسیار ریز است - الیاف رویفایبر با ضخامت ۳.۵ تا ۶ میکرون کشیده می‌شوند - که در یک چسب سبک نگهداری می‌شوند و وزنی بین ۲۰ تا ۹۰ گرم بر متر مربع دارند. این لایه به طور چشمگیری سبک‌تر از حصیر رشته‌ای خرد شده و لایه‌های بافته شده زیر آن است و نکته همین سبکی است: این لایه برای افزایش استحکام نیست، بلکه برای کنترل ظاهر و رفتار سطح قطعه شما وجود دارد. سه کار تقریباً هر کاربردی را پوشش می‌دهد.

کار اول: پنهان کردن بافت تقویت‌کننده.الیاف درشت از لایه‌های زیرین تمایل دارند که از میان پوشش ژل یا پوشش نهایی عبور کنند و یک الگوی بافته شده یا مات ضعیف روی سطح نهایی باقی بگذارند. یک لایه روکش با رزین اشباع می‌شود و یک لایه نازک، غنی از الیاف و غنی از رزین تشکیل می‌دهد که آن بافت را می‌پوشاند، بنابراین سطح نهایی صاف و یکدست به نظر می‌رسد. وقتی از این کار صرف نظر شود یا پوشش برای بافت زیرین خیلی سبک باشد، آن را می‌بینید: الگوهای شبح مانند در پوشش ژل پس از سنباده زدن یا هوازدگی.

وظیفه ۲: پشتیبانی از یک مانع خوردگی.در مخازن، لوله‌ها و آسترها، مقاومت در برابر خوردگی قطعه از خود پوشش ناشی نمی‌شود - بلکه از سیستم رزین ناشی می‌شود. کاری که پوشش انجام می‌دهد حمل و پشتیبانی از یک آستر داخلی غنی از رزین است: الیاف ریز بخش غیرمعمول زیادی از رزین را در سطح نگه می‌دارند و به لایه مانع شیمیایی ضخامت و یکپارچگی لازم را می‌دهند. مشخصات مقاومت عملی توسط رزینی که با آن جفت می‌کنید تعیین می‌شود. هنگامی که این کار به طور ضعیف انجام شود، تاول زدن و تجزیه زودهنگام آستر در سطح شیمیایی از علائم معمول هستند.

وظیفه سوم: تثبیت تولید.در خطوط پالتروژن و در کارهای قالب‌گیری مکرر، یک پوشش روی سطح بیرونی، سطحی ثابت و قابل پیش‌بینی برای کار در فرآیند ایجاد می‌کند: این پوشش، الیاف ساختاری نمایان روی پروفیل‌های پالتروژن شده را کاهش می‌دهد و کیفیت سطح را از یک دسته به دسته دیگر قابل تکرار می‌کند، نه اینکه به نحوه چیدمان آخرین اپراتور روی تشک بستگی داشته باشد. وقتی سطح تولید ناهماهنگ باشد، علامت آن، تفاوت بین قطعاتی است که به طور یکسان قالب‌گیری شده‌اند.