Onde funcionan mellor os parches e onde non

A superficie da malla de fibra de vidro é flexible e pode seguir superficies lixeiramente curvas ou irregulares; o soporte metálico é o que lle dá ao parche a súa resistencia ao afundimento baixo o composto húmido. Esa combinación é ideal en zonas planas e abertas de paredes e teitos.

Un parche non é a ferramenta axeitada cando:

1. O burato é máis grande que a cobertura do parche— as aberturas máis grandes necesitan unha reparación por recorte: un novo segmento de cartón xeso, selado con cinta adhesiva e enlamado coma unha xunta.
2. O dano é unha fenda activa, non un burato— as fendas móvense e un panel ríxido sobre unha fenda en movemento simplemente a retransfire á superficie. As fendas pertencen a cinta de malla autoadhesiva, que é o suficientemente fina como para cubrir e o suficientemente flexible como para moverse coa parede.
3. A área de reparación é unha esquina interna ou externa— a rixidez dos parches prexudica a situación onde se unen dous planos; os sistemas de bordos de esquina e cintas de esquina son os produtos axeitados nese caso.
4. A superficie é graxenta, poeirenta ou descascarillada— o adhesivo necesita un substrato sólido, limpo e seco; ningunha zona se adhire a unha superficie calcárea ou húmida.

O que necesitarás

Nada exótico: a reparación é deliberadamente un traballo que require poucas ferramentas, o que reside no seu maior atractivo fronte a un parche cortado:

1. unha navalla multiusos para recortar papel solto e cortar o parche ao tamaño se é necesario
2. lixa de gran fino e un pano seco para a preparación da superficie e entre capas
3. masilla para xuntas preparada (tamén funciona a masilla para remendar)
4. Un coitelo de 6 polgadas para a primeira capa e un coitelo de 10 ou 12 polgadas para as capas de ensanchamento
5. imprimación e pintura para rematar

Se vas reparar varios buratos nunha habitación, primeiro coloca todos os parches e despois aplica as capas en toda a habitación; o tempo de secado entre capas é o mesmo, tanto se reparas un burato como se se aplican dez, polo que a aplicación por lotes aforra horas.

A reparación, paso a paso

As instrucións do propio fabricante comprimen o traballo en tres movementos; os detalles de funcionamento proceden das guías de reparación.

1. Prepara o burato.Recorta o papel solto e os bordos de xeso irregulares arredor da abertura para que nada sobresaia debaixo da superficie acabada. Lixa lixeiramente a área circundante para eliminar o brillo da pintura e logo limpa o po cun pano seco. O adhesivo necesita un plano limpo, poroso e plano.

2. Coloca o parche.Despega o papel protector e centra o parche sobre o burato, co lado metálico cara a fóra. Preme firmemente traballando desde o centro cara a fóra para que o adhesivo encaixe completamente e a malla quede plana sen bordos levantados.

3. Primeira capa: incrustar.Aplica composto para xuntas sobre a zona cunha masilla ou unha espátula, pasándoa a través das perforacións da malla e dentro do burato que hai debaixo. O obxectivo desta capa é o contacto: o composto forzado a través das perforacións fixa o metal na parede e a malla encaixada na parte superior impide que a superficie se flexione. O metal debería desaparecer baixo o composto. Reduce os bordos uns 2,5 cm máis alá do perímetro da zona. Non persigas a perfección aquí: é normal ver un patrón de malla tenue despois da primeira capa; as seguintes capas existen para ocultalo.

4. Segunda capa: ensanchar.Unha vez que a primeira capa estea completamente seca (de varias horas a toda a noite, dependendo do composto e da humidade; non te apresures), derruba as cristas cunha lixa lixeira e, a continuación, aplica unha capa máis ancha cun coitelo de 25 ou 30 cm, afinando os bordos para que a reparación se esvaeza na parede.

5. Terceira capa e acabado.Unha capa final, a máis ancha, despois de que a segunda seque e sexa lixada completa a pluma. Lixa para que quede suave, despois aplica unha imprimación e pinta.

A razón da secuencia de ensanchamento é a xeometría: cada capa move a liña de transición máis lonxe da zona, polo que o ollo nunca se atopa cun bordo duro. Saltar capas para rematar nunha soa pasada é a forma máis común en que unha zona acaba visible baixo a pintura.