Het cijfer 300 g/m²: wat het is en wat u moet controleren

In EIFS-artikelen verschijnt het als een afsluitende zin, na de gebruikelijke wapeningsregels voor stucwerk: steenfineer en marmeren achterwand hebben 300 g/m² of meer nodig om puntbelastingen op te vangen. In het materiaal dat voor dit artikel is bestudeerd, werd geen bron, testmethode, steendikte of onderscheid tussen plaat en plaat vermeld. Het wordt als achtergrondinformatie gegeven, niet als een bevinding.

Hetzelfde materiaal laat het tegenovergestelde beeld zien. Een leverancier wiens assortiment is gewijd aan steenonderlagen publiceert zijn kwaliteiten in de lagere prijsklasse en noemt de lichtere varianten geschikt voor dunne steen en gladde afwerkingen. Een steenhandleiding van een lijmfabrikant specificeert lichtgewicht, alkalibestendig gaas voor epoxy laminering. Een derde leverancier adverteert met een breed assortiment, terwijl zijn eigen modeltabel zich ruim binnen de lagere prijsklasse bevindt. Dit zijn standpunten van leveranciers, geen normen, maar ze laten zien dat 300 g/m² geen universele minimumvereiste is.

De meest voor de hand liggende interpretatie is dat de zin een verkorte versie is van "bekleed een betonplaat niet met pleisternet". Die waarschuwing is serieus bedoeld voor de aannemer met een rol pleisternet in de kast en een beschadigde betonplaat op de vloer. Als verkorte versie werkt het. Als specificatie werkt het echter niet, omdat het een vraag beantwoordt die de koper niet heeft gesteld.

Zwaardere soorten stenen zijn reëel en hebben hun nut: dikkere stenen, hogere puntbelastingen, een dikke lijmlaag die mechanisch moet worden aangebracht door een grotere opening, een gerepareerde zone die moet worden overbrugd in plaats van gevolgd. De reden waarom dit artikel geen getal aanbeveelt, is dat het getal afhangt van de plaat, de lijm en de verwerkingsvolgorde – drie factoren die niet in een gegevensblad van een wapeningsnet te vinden zijn.

Vier vragen beantwoorden de meeste vragen. Plaat of blok? Welke gegevens liggen ten grondslag aan het cijfer, zelfs als het antwoord slechts "onze ervaring" is? Staat die kwaliteit vermeld in de eigen tabel van de leverancier, of alleen in de kop van de brochure? En is het getal het uiteindelijke gewicht inclusief coating, of het gewicht van het glas?

Bond eerst: twee systemen, twee soorten storingen.

Als het gaas alleen werkt door middel van de lijm, komt de beslissing over de lijm vóór de beslissing over het gaas, waardoor het probleem in tweeën wordt gesplitst.

Bij epoxylaminering wordt het gaas aangebracht in een dunne laag tweecomponentenepoxy op een schone ondergrond, aangedrukt en bewerkt totdat alle lucht eruit is. De meest voorkomende defecten zijn holtes, droge plekken en losgekomen delen. Alkalibestendigheid is niet de belangrijkste factor, omdat uitgeharde epoxy geen alkalische omgeving is; de oppervlaktevoorbereiding, de viscositeit van de hars, het verwijderen van luchtbellen, de overlap van de naden en volledige uitharding vóór het snijden zijn dat wel. De gangbare werkwijze is een bepaalde volgorde: reinigen en schuren, mengen en gebruiken binnen de verwerkingstijd, gelijkmatig aanbrengen, het gaas aanbrengen, luchtbellen eruit persen, ongestoord laten uitharden, bijsnijden en inspecteren. De volgorde is belangrijker dan het merk. Eén detail blijft echter overeind zonder de exacte cijfers: één dikke laag concentreert de krimpspanning, en twee dunnere lagen zijn de gebruikelijke oplossing.

Bij cementgebonden onderlagen wordt het gaas in een natte mortel of suspensie geperst. De omgeving is van nature alkalisch, het glas wordt gedurende de gehele levensduur van de constructie blootgesteld aan chemische aantasting en krimp van de mortellaag is een dynamisch proces. Alkalibestendigheid en de integriteit van de coating staan ​​hierbij voorop.

Op de productpagina staat dat de coating een acrylzuurcopolymeer is en dat het product niet-klevend is, dus de hechting moet je zelf aanbrengen. Er wordt geen informatie gegeven over de compatibiliteit met epoxysystemen, en de naam van de coating mag niet als bewijs daarvan worden gezien: de hechting hangt net zozeer af van de primer en de chemische samenstelling van de coating als van de polymeerfamilie. Vraag om bewijs en voer vervolgens een hechtproef uit.

Een proef hoeft niet in een laboratorium te worden uitgevoerd. Neem een ​​stukje van de steen zelf, breng het gaas aan met de juiste lijm en volgens de gebruikelijke procedure, laat het uitharden zoals in de productie, til vervolgens een hoekje op en snijd een strook dwars door het gaas om te zien waar de breuk optreedt. Als het gaas loslaat terwijl er nog lijm aan de steen zit, is de interface de zwakke schakel. Als het gaas scheurt en de lijm het houdt, is het garen de beperkende factor. Bewaar het monster en de datum.

Nog een belangrijk verschil voordat de aanvraag wordt verzonden: gaat u zelf lijmen of gebruikt u materiaal dat al door de fabriek is geseald? Een zelf aangebrachte backing hoeft alleen uw eigen verwerkingsproces te doorstaan; een fabrieksbacking moet eerst bestand zijn tegen opslag en herhaaldelijk hanteren. Dit brengt dus andere uitdagingen met zich mee.

De gepubliceerde tabel regel voor regel lezen.

De acht rijen nodigen uit tot aandachtig lezen, want wat ontbreekt is net zo informatief als wat erin staat.

Er worden twee weefdichtheden aangeboden: 2,5 per 25 mm met een steek van 10 mm, en 5 per 25 mm met een steek van 5 mm, met gewichten van 75 tot 160 g/m². De treksterkte is per 20 cm breedte weergegeven, apart voor schering en inslag, en de richtingen zijn niet gelijk: de rij voor grof garen van 110 g/m² vermeldt waarden van 1200 en 1000, de rij voor fijn garen van 160 g/m² vermeldt waarden van 1450 en 1600. Op een plaat loopt de belasting niet parallel aan de schering, dus controleer de capaciteit in de zwakkere richting.

De eenheid verdient een eigen regel. Elk cijfer op de pagina is per 20 cm; een leverancier die per 50 mm een ​​prijsopgave geeft, gebruikt een andere maateenheid. Hetzelfde materiaal, gemeten over 50 mm, geeft ongeveer een kwart van het getal, omdat de breedte een kwart is. Dit is een breedteconversie, geen standaardconversie en geen prestatie-equivalentie — het voorkomt alleen dat twee datasheets met elkaar worden vergeleken alsof ze dezelfde taal spreken.

Dan zijn er de twee cijfers die niet overeenkomen. De koptekst vermeldt een breedtebereik van 500–2400 mm en een gewicht van 30–600 g/m², en beschrijft de productfamilie als zachte, standaard en harde varianten. De tabel eronder stopt bij 160 g/m² en definieert de drie varianten niet. Beide vermeldingen staan ​​op dezelfde pagina: de koptekst geeft aan wat de productfamilie kan dekken, de tabel geeft een overzicht van de modellen die je kunt bestellen. Voor een koper wordt alleen de tabel een offerte. Een aangegeven bereik is geen productlijst, en de kloof daartussen is waar de verrassingen schuilen.

De tabel bevat ook geen gegevens over rollengte, vochtgehalte, hechtingsgegevens, de definitie van zacht, standaard en hard, en alle rijen boven 160 g/m². Vier van deze vragen kunnen in één e-mail worden beantwoord.

Wat moet er in de begeleidende offerteaanvraag (RFQ) komen te staan?

Zeven vakgebieden, gerangschikt naar de mate van overlast die hun afwezigheid veroorzaakt.

1. Scenario.Plaat of blok; steensoort, dikte, afwerking; of het stuk na het aanbrengen van de achterkant wordt gesneden.
2. Wie verbindt zich?Fabrieksmatig aangebracht of in de winkel. Indien in de winkel aangebracht, zijn de lijm en de proefperiode voor uw rekening.
3. Bindsysteem.Epoxy of cementgebonden — dit bepaalt welk van de volgende drie aspecten cruciaal is.
4. Drie getallen bij elkaar.Het uiteindelijke gewicht, het aantal draden per 25 mm, de garenmaat; of het aantal draden per 25 mm, waaruit de garenmaat volgt.
5. Coating en compatibiliteit.Het type coating, plus alle beschikbare gegevens over de hechting aan uw lijm.
6. Rolgeometrie en variant.De breedte en rollengte bepalen hoeveel naden er nodig zijn voor de klus en welke variant er wordt aangeboden.
7. Testrapporten.De breedte van de meetstrook voor de trekproef, de methode achter de bewering over alkalische eigenschappen, en of er iets is getest als een verlijmde constructie.

Een citaat dat aan alle zeven criteria voldoet, kan met een ander citaat worden vergeleken; een citaat dat alleen aan het eerste en het vierde criterium voldoet, kan dat niet.

Veelgestelde vragen

Welk gewicht glasvezelnet moet ik gebruiken voor een marmeren achterwand?

Geen enkel getal blijft hetzelfde als de variabele factoren. Begin bij de plaat – dikte, scheurpatroon, of deze gesneden moet worden, hoe deze opgetild moet worden – kies vervolgens een gaas waarvan het gewicht, de maaswijdte en de draaddikte geschikt zijn voor die toepassing, en controleer de hechting met uw eigen lijm. Het gepubliceerde bereik van deze familie loopt van 30 tot 600 g/m², maar de tabel vermeldt 75 tot 160 g/m², dus vraag naar de modellijst in plaats van het bereik.

5 bij 5 of 2,5 bij 2,5?

Verschillende gereedschappen. Een raster van 5 draden per 25 mm geeft een steek van 5 mm en vier keer zoveel kruispunten als een raster van 2,5 draden per 10 mm. Het fijne raster zorgt ervoor dat er meer draden over een kleine scheur komen; het open raster laat ruimte over voor de lijm om zich te hechten. Stem het raster af op het defect dat u wilt repareren.

Maakt een verstevigingsnet een dunne plaat sterker?

Niet in de zin van het verhogen van de buigsterkte van de steen. Het kan een gebarsten stuk bij elkaar houden en een scheurvorming vertragen, waardoor de gevolgen van de schade veranderen in plaats van de sterkte van het materiaal. Als een rapport wordt gebruikt ter ondersteuning van een claim, controleer dan of de monsters de bijbehorende achtergrond bevatten.

Epoxy of cementgebonden?

Volg het proces dat je gebruikt. Bij epoxy ligt de nadruk op impregnering, ontluchting en uitharding; bij cementgebonden coatings ligt de nadruk op alkalibestendigheid en coatingintegriteit.

Kan hetzelfde gaas gebruikt worden voor zowel EIFS als steen?

De familie omvat beide, en op de pagina worden EIFS, dakbedekking, steenversterking en EPS-netten als toepassingen genoemd. De criteria zijn niet overdraagbaar: pleisterversterking wordt beoordeeld ten opzichte van een basislaag, steenversterking ten opzichte van een betonplaat, een zaag en een container.

De steunbeslissing bestaat uit drie beslissingen.

Een mislukte onderlaag is zelden te wijten aan een te lichte onderlaag. Vaker komt het voor dat de lijm het garen niet bereikt, of dat het rasterpatroon is gekozen voor een verkeerd defect, of dat het gewicht is overgenomen uit een zin zonder onderbouwing.

Neem dus drie beslissingen in plaats van één. Bepaal welke klus je gaat doen: platen of blokken, in de werkplaats aangebracht of in de fabriek ondersteund. Bepaal samen de drie getallen: gewicht, draaddikte en garenmaat. Bepaal vervolgens het hechtingssysteem en verzamel bewijs hiervoor met je eigen steen en lijm. Het getal dat iedereen noemt blijft nuttig, maar als waarschuwing met betrekking tot pleistergaas, niet als specificatie.

De hier beschreven productfamilie staat samen met de overige versterkingsproducten vermeld op de website.Ruifiber productpaginaDe bovenstaande tabel, toepassingslijst en coatingbeschrijving zijn te vinden op deglasvezelgaas voor marmerpagina.